Internationale dag van de vluchteling: Een getuigenis

Published februari 11, 2020

Iets betekenen, aanvaard worden, mens mogen zijn…

Lusik in Armenië met een leerlingengroep

Naar aanleiding van de nationale dag van de vluchteling ging ik op bezoek bij Lusik Miqaelyn. Lusik was enkele jaren geleden te gast in de kerk van Massemen tijdens een catechesemoment waar ze vertelde over haar weg naar integratie. Lusik is actief in de vluchtelingen werkgroep in Wetteren en is aanwezig waar hulp nodig is.

Toen ik haar in december contacteerde was ze nog ‘illegaal’ in ons land. Op 2 januari werd haar gezin geregulariseerd en kunnen ze eindelijk, na tien jaar, legaal verblijven in Wetteren.

 

Hoelang wonen jullie al in België en waarom kwamen jullie naar hier?

Nadat we ons appartement in Armenië verkochten kwamen mijn kinderen en ik op 11 oktober 2010 naar België. Mijn jongste zoon was toen 4 jaar. Mijn man kwam zes maand later. 

Wij zijn geen politieke vluchtelingen. Mijn man heeft gezondheidsproblemen en kon in Armenië niet geholpen worden. We hoorden van landgenoten dat België één van de beste landen is om te leven en de gezondheidszorg heel goed is.

Ik heb een universitair diploma wiskunde en gaf in Armenië les in een secundaire school. Jongeren kunnen helpen, hen iets bijbrengen gaf me energie. Het is een levende job en het hield mij jong. Ik verdiende € 150 per maand en moest daarmee het gezin rechthouden. De levensstandaard is in Armenië ongeveer zoals in België. Gezondheidszorg is bijna onbetaalbaar. Ik beviel met een keizersnede en moest ongeveer € 500 betalen. 

De kloof tussen arm en rijk is groot. Maar je stelt geen vragen omdat iedereen in je omgeving zo leeft. 

INTERNATIONALE DAG VAN DE VLUCHTELING

Was het moeilijk om je te integreren in Wetteren?

De eerste drie jaren waren best pittig. Ik hoopte om ook les te kunnen geven maar de taal was een barrière. De kinderen gaan nu al 10 jaar naar school in Wetteren. Het was fustrerend om op oudercontact te gaan en niet te begrijpen wat men vertelt. Met je man naar het ziekenhuis gaan en machteloos staan omdat je de terminologie niet verstaat. Ik voelde mij niemand en heel mijn leven was stress. 

Ik leerde gedurende drie jaar intensief Nederlands. We kregen hulp van de vluchtelingenwerkgroep in Wetteren, van het OCMW en van mensen in de omgeving. Stilaan kreeg ik contact in de buurt, in Wetteren en heb ik een vriendenkring opgebouwd. Mensen die veel voor mij betekenen en mij laten voelen dat ik toch nog iemand ben.

 

Na tien jaar is jullie gezin geregulariseerd. Welke weg hebben jullie afgelegd en wat betekent dit voor jou?

Het was een weg van veel stress, van slapeloze nachten, negatieve gevoelens, van ik hoor hier niet. 

Als politiek vluchteling krijg je onmiddellijk veel kansen. Maar wanneer je omwille van de gezondheid naar een land komt is het een lange weg van bewijzen verzamelen. Medische redenen worden zo moeilijk aanvaard. Mijn man kon in Armenië niet geholpen worden. Niemand wou dit op papier zetten. Ook in de ziekenhuizen in België was het moeilijk om de juiste papieren te krijgen.

Mijn man en ik hebben nog een band met Armenië via broers, zussen, ouders maar mijn kinderen hebben hier hun vrienden, hun hobby’s. Voor hen is Armenië een vreemd land.

Toen ik op 7 januari een brief van de gemeente Wetteren in mijn bus kreeg kon ik bijna niet geloven dat het ‘de’ brief was. Ons gezin is geregulariseerd voor 1 jaar omwille van humanitaire redenen. Die avond was het een grote vreugde voor ons gezin, in de werkgroep vluchtelingen en in mijn vriendengroep. 

Nu begint de weg om te laten onderzoeken of ik mijn diploma van master in de wiskunde ook kan gebruiken in België. Lesgeven is mijn droom, mijn grote energiebron (Lusik straalt). Ik wil ook bijles geven aan jongeren die het moeilijk hebben met wiskunde.

 

Welke boodschap heb je aan ons?

Illegaal of legaal mag niet bestaan. Ieder mens heeft dromen, voor zichzelf, haar kinderen, haar gezin. Het aanvaard blijven door de werkgroep, vrouwen uit de buurt die mijn vriendinnen werden, dat is het mooiste wat ik heb. Zij hebben mij doen geloven dat ik iemand ben, mij de kracht gegeven om door te gaan en om aan mijn leven een toekomst te breien.

 

Bedankt Lusik voor dit mooie en soms ontroerende gesprek. Je bent ongetwijfeld een superleerkracht, en een mens om naar op te kijken. We hadden nog uren kunnen doorgaan. (EDK)